Ragnar Hovland

Dei små ting

Dette er noko for meg, tenkjer eg. Dei små tings mann. Store ting blir ofte for store, slik at eg berre må leggje meg nedpå. Men dei små! Og alltid har dei vore der, og for det meste har det dreidd seg om små figurar, i plast, tre eller anna materiale, 3-8 cm høge i snitt. Cowboyar og indianarar, dyr frå den afrikanske savannen, froskemenn, tinnsoldatar, små bamsar. Dei fleste er kjøpte, opp gjennom åra, nokre har eg laga sjølv, for det meste skore ut i tre. (Særleg når eg har vore nyforelska har det blitt mykje treskjering.) I barndommen gjekk eg gjerne med lommene fulle, klar til å iscenesetje dei, i dramatiske landskap, i båt i vind. I vaksen alder får dei ofte heimen sin i tomme, vakre sigaresker. Der står dei. Rundt meg på alle kantar. Og skal eg ut på reise, må dei mest utvalde vere med og setjast opp, lett synlege når eg kjem fram. Eg kan ikkje arbeide utan.

Seinare har andre ting kome til, særleg små musikkinstrument, ukulelar, fløyter, munnspel. Utan desse finst eg kanskje ikkje. No vil kanskje nokon tru at det har med kjensla av kontroll å gjere. Å kontrollere livet på eit minimalistisk vis. Men truleg er det berre å kjenne samanhengen med seg sjølv, den ein ein gong var. Eller kanskje berre gleda over å vite at dei er der, sjå dei ein gong i blant. Og den store og djupe sorga når ein av dei blir borte, og eg kjenner at livet blir mindre.

Ragnar Hovland